Renan Burduroğlu

Eğer davranışları tamamen rasyonel olsaydı alışverişçileri anlamak muhtemelen daha kolay olurdu; ya da gerek mağaza gerekse marka açısından seçenekleri eskisi gibi daha limitli olsaydı. Ancak, özellikle son birkaç yıldır perakendede yaşanan gelişimlerle birlikte herbir alışverişçinin günlük tüketim ürünleri alımlarını yaptığı ortalama kanal sayısı 3’ü geçmiş durumda. Her yıl yüzlerce yeni ürün / çeşit  / ambalaj boyu sürülüyor piyasaya. Farklı iletişim kanalları ile evde, işte, sokakta, mağazada, hemen heryerde alışverişçiye ulaşmak mümkün.

Bazı alışveriş tabuları artık sorgulanabilir düzeyde: Mesela; toplu alışverişler genelde büyük formatlı süpermarketler ve hipermarketlerden yapılır, günlük ve acil misyon alımları daha yakın çevredeki bakkallardan yapılır diye bilinirdi. Hangi ürün kategorisinden bahsettiğimize göre bu durum değişebiliyor. Son yılların trendi alımların daha ziyade yakın çevredeki marketler ve yine sayıca oldukça fazla olan indirim mağazalarına doğru kaydığı. Yani toplu alımların da bir kısmı artık günlük ihtiyaçların yapıldığı mağazalara kaymakta.  Bunlara ben “komşu marketler “ kategorisi diyorum. Gerekçe hem benzer avantajların bu mağazalarda da bulunabilmesi, hem de daha kontrollü bir alışverişe olanak sağlaması. Muhtemelen, “komşu sıcaklığı” da bir etken.